آمد شبی برهنه ام از در

چو روح آب

در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه

گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

 

من بانگ بر کشیدم از آستان یاس:

آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم!